ΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΝΑΤΑΚΗΣ: ΣΑΦΗΣ Η ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΟΛΗΨΙΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Σαφής η παραβίαση της αρχής της αμεροληψίας εις την αξιολόγηση του Νέου Προγράμματος Σπουδών (ΝΠΣ)
του Χρήστου Μπονατάκη

Ευρισκόμενοι ήδη σε αναμονή της αποφάσεως του ΣτΕ περί του ΝΠΣ του ΜτΘ, σκόπιμο και χρήσιμο είναι το να μη διαλανθάνεται το γεγονός, ότι αυτό, εκτός από:


· α) Την επιστημονική, παιδαγωγική και θεολογική του ακαταλληλότητα, έως και προάγουσα τη μεταβολή του περιεχομένου της θρησκευτικής συνειδήσεως των μαθητών, γεγονός που -με βάση νομικούς και ειδικότερα εφ’ όσον ενεργείται σε ανήλικους μαθητές- παραπέμπει στην αξιόποινη πράξη του προσηλυτισμού(Συντ. αρθρ. 13, παρ. 2. ΑΝ  1672/1939, αρθρ. 2, παρ. 2)
· δ) Τη στενή συνεργασία βασικού στελέχους του ΙΕΠ για τη συγγραφή του ΝΠΣ, με τη νεοβουδιστική οργάνωση Arigatou, η οποία προωθεί διεθνώς, συγκρητιστικά εκπαιδευτικά προγράμματα ...θρησκευτικών!
· ε) Την εκ της Πολιτείας άνιση-μη ισότιμη αντιμετώπιση των Ορθοδόξων μαθητών και των γονέων τους, έναντι των λοιπών οργανωμένων θρησκευτικών μειονοτήτων στη χώρα μας.
· στ) Τον, μέσα από κάποιες προτεινόμενες δραστηριότητες, ευτελισμό και ενίοτε εκχυδαϊσμό του μαθήματος και του έργου του θεολόγου στην τάξη.
· ζ) Την πληθώρα νόμων, διεθνών συμβάσεων και αποφάσεων δικαστηρίων και του ΣτΕ που «παρακάμπτονται», ακόμα και εκείνων που αφορούν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.
· θ) Την (συνηθισμένη πλέον) αιφνιδιαστική και  αδιάλλακτη τακτική του Υπουργείου Παιδείας.
· ι) Την αποδοκιμασία του εν λόγω προγράμματος από το σύνολο του θεολογικού και εκκλησιαστικού κόσμου της χώρας.
Πέραν λοιπόν των προαναφερθέντωντα οποία μονάχα σύγχυση, συγκρητισμό και εκκοσμικευμένη (ή και αδιάφορη) θρησκευτική αντίληψη, δύνανται να «καρποφορήσουν»στους μαθητές και ανεξάρτητα από την προσωπική τοποθέτηση του καθενός, υπάρχει και μία άλλη, ουσιώδη παράμετρος: Αυτή είναι το γεγονός ότι παραβιάστηκε σαφώς  η αρχή της αμεροληψίας κατά τη διαδικασία αξιολόγησης των εν λόγω προγραμμάτων.

Πιο συγκεκριμένα: Από τα 7 μέλη της Ειδικής Επιτροπής η οποία ορίστηκε από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) για την εξέταση και αξιολόγηση των ΝΠΣ του ΜτΘ, τα 5 ανήκουν επίσης και στην Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για ...την εκπόνηση των προγραμμάτων αυτών! Ουσιαστικά δηλαδή, κλήθηκαν εν πολλοίς, να αξιολογήσουν ...τον εαυτό τους!!
Για την εν λόγω βασική παράμετρο η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ) ήδη από την 7ηΑπριλίου 2016, είχε καταθέσει ενώπιων του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων«ΑΙΤΗΣΗ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΣ» ζητώντας το ηθικά, νομικά και διαδικαστικά αυτονόητο:
«να εξαιρεθούν από τη σύνθεση της προαναφερομένης Ειδικής Επιτροπής του ΙΕΠ», τα«πρόσωπα που έχουν εκπονήσει το πρόγραμμα σπουδών που καλούνται οι ίδιοι να κρίνουν». (ΠΕΘ, «ΑΙΤΗΣΗ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΣ», σελ. - Ενώπιων τoυ Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, Αθήνα, 7 Απριλίου 2016).
Το πλέον παράδοξο βέβαια μετά τα παραπάνω, είναι ότι η ορισθείσα υπό του ΥΠΠΕΘ-ΙΕΠ Γνωμοδοτική  Επιτροπή , η οποία καλείται να αποτιμήσει το ΝΠΣ, αποτελείται ...από τα ίδια πρόσωπα!!

Με βάση το άρθρο 7 του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας (Ν. 2690/99, ΦΕΚ Αˊ45) καθώς επίσης και με βάση  το  ΣτΕ (664/2006, βλ. και 640/2011) επιβάλλεται στην κρατική Διοίκηση, όπως και τα ατομικά και τα συλλογικά όργανα αυτής «να παρέχουν εγγυήσεις αμερόληπτης κρίσης κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους» (αρθ. 7, παρ. 1)• ενώ κατά το ίδιο δικαστήριο (ΣτΕ 1447/2006) «γίνεται δεκτό, ότι παραβιάζεται η εν λόγω αρχή της αμεροληψίας, όταν ο μετέχων σε συλλογικό όργανο της Διοικήσεως έχει διατυπώσει προειλημμένη γνώμη διά το θέμα που καλείται να αποφανθεί».

Σύμφωνα επίσης με τον προειρημένο Κώδικα (ΚΔΔ) τα εκάστοτε διοικητικά όργανα: «οφείλουν να απέχουν από κάθε ενέργεια ή διαδικασία που συνιστά συμμετοχή σε λήψη απόφασης ή διατύπωση γνώμης ή πρότασης εφόσον ...η ικανοποίηση προσωπικού συμφέροντός τους συνδέεται με την έκβαση της υπόθεσης» (αρθ. 7, παρ. 2). Και εκτός αυτού: «Το όργανο ή το μέλος του συλλογικού οργάνου, εφόσον κρίνει ότι συντρέχει στο πρόσωπό του λόγος που επιβάλλει την αποχή του, οφείλει να το δηλώσει αμέσως στην προϊστάμενη αρχή  ...και να απέχει από οποιαδήποτε ενέργεια!» (αρθ. 7, παρ. 3-5).

Ωστόσο, τα 5 μέλη (κοινά για την επιτροπή αξιολόγησης και την επιτροπή εμπειρογνωμόνων εκπόνησης του ΝΠΣ), δεν προέβησαν εννοείται σε καμία ανάλογη ενέργεια. Κατ’ επέκταση, τόσο η εκ μέρους τους αποδοχή/ανάληψη καθηκόντων στην εν λόγω Επιτροπή αξιολόγησης, όσο και η αξιολόγηση τελικά του ΝΠΣ, συνιστά  αν μη τι άλλο «παραβίαση της αρχής της αμεροληψίας» (ΥΚ. αρθ. 107, παρ. 1, στ), αλλά και παράλληλα «σύνταξη μεροληπτικής έκθεσης αξιολόγησης» (ΥΚ. αρθ. 107, παρ. 1, ιθ)!

Ανακεφαλαιώνοντας, σύμφωνα και με την 664/2006 απόφαση του ΣτΕ, οι ανωτέρω ενέργειες όχι μόνο δεν πληρούν τα απαραίτητα εχέγγυα αμεροληψίας των μελών της επιτροπής αξιολόγησης των ΝΠΣ, καθ’ ότι αν μη τι άλλο υπάρχει σαφέστατα «προσωπικό συμφέρον για την έκβαση της υποθέσεως», και «ήδη σχηματισμένη (άρα και προκατειλημμένη) γνώμη για την υπόθεση» (την οποία έκριναν)• αλλά εν τέλει,  η προαναφερθείσα διαδικασία ως ενέργεια στο σύνολό της, κρίνεται αναλόγως (adhoc) υπό του ΣτΕ, ως «ελαττωματική και ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΤΗΝ ΑΚΥΡΟΤΗΤΑ της σχετικής διοικητικής πράξεως...»  Όπως επίσης και υπό του αρθ. 36, παρ, 1-3 του Υπαλληλικού Κώδικα κατά τον οποίο: όταν ένα όργανο που «αναλαμβάνει την επίλυση ζητήματος ή συμπράττει στην έκδοση πράξεων ...έχει πρόδηλο συμφέρον στην έκβαση της υπόθεσης», αυτό συνιστά γεγονός το οποίο «αποτελεί λόγο ακυρώσεως της σχετικής διοικητικής πράξης»!!

Έχουμε τέλος ως γονείς, καθηγητές, πολίτες και Χριστιανοί, εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη, ότι αυτή, δεν θα συνηγορήσει ή δεν θα αμνηστεύσει  τους «ψυχοπειραματισμούς», την προχειρότητα και την ανοιχτή απόπειρα παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ότι τελικά, η εν αναμονή της αποφάσεως του ΣτΕ  υπόθεση του ΝΠΣ, θα έχει τον ίδιο επίλογο που έτυχαν να έχουν και άλλα πρόσφατα νομοσχέδια της παρούσης κυβερνήσεως• θα κριθεί δηλαδή προδήλως αντισυνταγματικό και παράνομο.

http://aktines.blogspot.gr

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΠΕΘ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Επιστολή προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο
Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο και άπαντες τους Ιεράρχες της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος

Μακαριώτατε,
Σεβαστοί μας Αρχιερείς
Πληροφορηθήκαμε ότι ο Σύμβουλος του Υπουργού Παιδείας, κ. Σταύρος Γιαγκάζογλου, σε επιμόρφωση εκπαιδευτικών στο 2ο ΠΕΚ Αθηνών, στις 9/5/2017, δήλωσε δημόσια ότι έχει επέλθει συμφωνία μεταξύ Πολιτείας και Iεραρχίαςγια τα νέα Προγράμματα του μαθήματος των Θρησκευτικών. Η δήλωση αυτή έχει μεγάλη βαρύτητα στη συνείδηση των Θεολόγων που θεωρούν δεδομένο ότι η Ιεραρχία, με βάση τις έως τώρα αποφάσεις της,προστατεύει και θα προστατεύει το μάθημα, απ΄ό,τι χαρακτηρίσατε ως «επικίνδυνο» και «ακατάλληλο».
Σύμφωνα με δημοσίευμα (http://orthodoxia.info/9-3-2017), είχατε αποφασίσει και ζητήσει «Να υπάρξει νέα συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας (ΙΣΙ)της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην οποία θα ληφθεί η τελική απόφαση με βάση το πόρισμα της επιτροπής». Αν ο ισχυρισμός του κ. Γιαγκάζογλου αληθεύει, θα θέλαμε να μας ενημερώσετε για την αντίστοιχη απόφαση της Ιεραρχίας, την οποία εμείς οι Θεολόγοι δεν γνωρίζουμε, παρότι δημόσια την επικαλείται και  «χρησιμοποιεί» ο κ. Γιαγκάζογλου, κάνοντας λόγο  για συμφωνία Εκκλησίας και Πολιτείας.
Σε περίπτωση που δεν έχει συζητηθεί στη Σύνοδο της Ιεραρχίας το πόρισμα της επιτροπής διαλόγου και δεν έχουν επικυρωθεί όσα συζητήθηκαν μεταξύ Υπουργείου και Εκκλησίας, τότε ποιος έδωσε εγγυήσεις για τελική συμφωνία, ώστε να γίνονται επισήμως τέτοιες δηλώσεις και να καλούνται οι Θεολόγοι για επιμόρφωση, πριν ακόμη ολοκληρωθεί ο διάλογος και πριν εγκρίνει η Ιεραρχία τα διορθωμένα Προγράμματα και βεβαιώσει τους Θεολόγους ότι τα Προγράμματα άλλαξαν;
Εσείς είχατε διακηρύξειμε παρέμβασή σας προς τον Πρωθυπουργό, τους Αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων και τον ελληνικό λαό για αυτά τα Προγράμματα ότι:

1. «Είναι απαράδεκτα επικίνδυνα, δεν θα αποδώσουν καρπούς, αλλά μεγάλη ζημιά στην Παιδεία και γενικότερα στην Κοινωνία μας».
 2. Σεις είπατε ότι: «Το μάθημα των Θρησκευτικών καταργήθηκε και πρόκειται πλέον για ένα μη θεολογικό μάθημα».
3. Εσείς είπατε ότι: «Η απόπειρα συσσώρευσης κοινών στοιχείων από διαφορετικές θρησκευτικές παραδόσεις είναι ολοφάνερα πιεσμένη και επιπόλαια, με αποτέλεσμα την σύγχυση των μαθητών». 
4. Εσείς είπατε ότι: «Το εκπαιδευτικό υλικό όχι μόνο δεν βοηθά το παιδί μιας ορθόδοξης οικογένειας στη διαμόρφωση μιας συνεκτικής εικόνας για την Ορθοδοξία, αλλά κλονίζει  τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, του προκαλεί σύγχυση, ενσπείροντάς του την λογική αμφιβολία ότι δεν αποκλείεται τελικά ο Χριστός να είναι και προφήτης του Ισλάμ»
5. Εσείς είπατε ότι: «Το νέο μάθημα έγινε μία διδασκαλία ηθικής και πολιτικής θεωρίας, καλλιτεχνικής παιδείας, κοινωνιολογία των θρησκειών, πολιτισμός και ιστορία θρησκειών». 
6. Εσείς είπατε ότι: «Δεν μπορεί να εκριζώνεται η θεολογική επιστήμη από το μάθημα των Θρησκευτικών, προκειμένου το μάθημα να υπηρετήσει σκοπούς πολιτικής καθοδηγήσεως»
7. Εσείς είπατε ότι: «Το συμπέρασμα είναι ότι το μάθημα των Θρησκευτικών τώρα πλέον έγινε «κατηχητικό,  διότι προσπαθεί, με σαφή πολιτικά κριτήρια, να κατηχήσει και  να στρατεύσει τους μαθητές σε μια εκκοσμικευμένη στάση απέναντι στο θρησκευτικό φαινόμενο. Παράλληλα συντηρεί μία θεολογικά ρηχή προσέγγιση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκμηδενίζοντας την ιδιαιτερότητα του ορθόδοξου δόγματος και της χριστιανικής παράδοσης, αφού τα καταβιβάζει και τα μελετά στο επίπεδο του απλού κοινωνικού ή φιλοσοφικού κινήματος».
8. Εσείς είπατε ότι: «Τα καινούργια προγράμματα με έπεισαν ότι δεν πρόκειται για θρησκευτικά αλλά για επιχείρηση αλλοιώσεως της πίστεώς μας».

Αυτά όλα Μακαριώτατε διορθώθηκαν; Πότε; Πώς; Ποιες και πού είναι οι διορθώσεις; Ο όρος που θέσατε να έχουν Ορθόδοξο χαρακτήρα και προσανατολισμό εκπληρώθηκε; Η Ιερά Σύνοδος μπορεί να βεβαιώσει τους Θεολόγους και τον ελληνικό λαό υπεύθυνα και στοιχειοθετημένα ότι άλλαξαν τα Προγράμματα και έγιναν Ορθόδοξα; Ή μήπως να κλείσουμε τα μάτια και να εφαρμόσουμε τα Προγράμματα εκείνα που εδώ και (6) έξι χρόνια αποδεικνύουμε με επιστημονικά θεολογικά και παιδαγωγικά επιχειρήματα, αυτό που και εσείς διαπιστώσατε, ότι θα βλάψουν την παιδεία και την ελληνική κοινωνία ως ακατάλληλα και επικίνδυνα;

Το θέμα είναι άκρως σοβαρότατο Μακαριώτατε. Αυτό που προσλαμβάνουμε, μετά και από τις δηλώσεις του κ. Γιαγκάζογλου είναι το εξής: Είτε κάποιοι θεωρούν ότι η Ιεραρχία των Επισκόπων είναι εύκολα χειραγωγήσιμη, ώστε δεν χρειάζεται να χάνεται χρόνος, είτε ότι όλοι εμείς οι Θεολόγοι, και το ίδιο το μάθημα, είμαστε πιόνια σε ένα παιχνίδι που υπηρετεί σκοπιμότητες, τις οποίες ούτε τις γνωρίζουμε ούτε τις καταλαβαίνουμε.
Παρακαλούμε για την απάντησή σας.

Με σεβασμό ασπαζόμαστε τη δεξιά Σας. 

Για το ΔΣ της ΠΕΘ
                      Ο Πρόεδρος                                            Ο Γενικός Γραμματέας  
             Κωνσταντίνος Σπαλιώρας                            Παναγιώτης Τσαγκάρης
                     Δρ Θεολογίας                                                   Mr Θεολογίας 

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΠΕΘ ΓΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΑΠΟ ΣΥΜΒΟΥΛΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Δελτίο τύπου της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)

Καταγγελία της ΠΕΘ για προσπάθεια εκφοβισμού
και παραπλάνησης συναδέλφων
από Σύμβουλο του Υπουργείου Παιδείας

Σύμφωνα με ενυπόγραφες καταγγελίες, οι οποίες κατατέθηκαν στο ΔΣ της ΠΕΘ, ο Σύμβουλος του Υπουργού Παιδείας   κ. Σταύρος Γιαγκάζογλου περιφερόταν στο 2ο ΠΕΚ Αθηνών, στις 9/5/2017 και παραπλανούσε τους επιμορφούμενους  Θεολόγους λέγοντας τους ότι «ας αντιδράει η ΠΕΘ όσο θέλει, η Εκκλησία έχει αποδεχθεί τα νέα Προγράμματα και έχει συμφωνήσει με το Υπουργείο και το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) για την εφαρμογή τους στα σχολεία», προσπαθώντας έτσι, να τους εξουθενώσει ψυχολογικά και να κάμψει τις εντονότατες αντιδράσεις τους εναντίον των νέων Προγραμμάτων, οι οποίες είναι γενικευμένο φαινόμενο σε οποιοδήποτε σημείο της χώρας επιχειρούνται οι επιμορφώσεις.

Σημειωτέον ότι, η Σύνοδος της Ιεραρχίας ούτε έχει λάβει ούτε έχει ανακοινώσει απόφασή της ότι συμφωνεί με τα νέα Προγράμματα Σπουδών.
Σε ερώτηση επιμορφούμενου Θεολόγου «επί ποίου επίσημου αποδεικτικού στοιχείου στηρίζετε αυτή σας την τοποθέτηση κ. Σύμβουλε (ότι η Εκκλησία συμφώνησε);», η απάντηση ήταν η σιωπή.
Η σιωπή επίσης,  ήταν η απάντηση σε επιμορφούμενο που ρώτησε: «Θα επιμορφώσετε και τους καθηγητές Θεολόγους των ετεροδόξων θρησκευτικών κοινοτήτων (Ρωμαιοκαθολικών, Μουσουλμάνων,  Εβραίων), της χώρας μας για τα νέα Προγράμματα;»
Σε άλλη περίπτωση πάλι ο κ. Σταύρος Γιαγκάζογλου ακούγοντας τους προβληματισμούς συναδέλφου χτύπησε το χέρι του στο έδρανο και φώναξε με ένταση : «Εγώ είμαι ο Σταύρος Γιαγκάζογλου και Θεολόγους σαν κι εσένα θα τους κάνω ειδική επιμόρφωση τον Σεπτέμβριο».

Εκτός των παραπάνω προφορικών δηλώσεων, οι ανακοινώσεις της ΠΕΘ, που είχε τοιχοκολλήσει συνάδελφος επιμορφούμενος,  σκίστηκαν για να μην διαβαστούν.
Γιατί άραγε υπάρχουν αυτές οι αντιδράσεις, ο εκφοβισμός των συναδέλφων, η ειρωνεία, η αυταρχική συμπεριφορά; Είναι ξεκάθαρο πως με τραμπουκισμούς καταβάλλεται κάθε προσπάθεια για την επιβολή ενός μνημονιακού μαθήματος Θρησκευτικών και συντελείται ένας ψυχικός και πνευματικός βιασμός, σε βάρος της ψυχοπνευματικής ισορροπίας των καθηγητών και των μαθητών.  Σε ένα απόλυτα σκοταδιστικό κλίμα που θυμίζει σκοτεινές περιόδους της ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας επιχειρείται η δήθεν επιμόρφωση των συναδέλφων Θεολόγων σε αντικείμενα που τους είναι ήδη γνωστά από την παιδαγωγική και διδακτική μεθοδολογία, αποκρύπτοντας τον πραγματικό χαρακτήρα του νέου Προγράμματος του μαθήματος των Θρησκευτικών, που δεν είναι άλλος από την επιβολή του θρησκευτικού συγκρητισμού και η προώθηση της ατομικής θρησκείας που θα είναι μείξη από στοιχεία διαφορετικών θρησκευτικών παραδόσεων.  
Θα συστήναμε αυτοσυγκράτηση σε όλους όσοι αντιμετωπίζουν τους επιμορφούμενους ως ανθρώπους που μπορούν είτε να εκφοβίσουν είτε να χειραγωγήσουν, ώστε να είναι πιο πειθαρχικοί στις εντολές τους.

Η ΠΕΘ καταγγέλλει τον κ. Σταύρο Γιαγκάζογλου  γι΄  αυτή την τακτική εκφοβισμού (bullying), συναδέλφου, για την όλη προσπάθεια φασιστικής επιβολής των νέων Προγραμμάτων αλλά και γιατί σπεύδει να προκαταβάλει τη γνώμη της Εκκλησίας παρουσιάζοντας κάποιες, πιθανόν, θέσεις μελών της Επιτροπής της Εκκλησίας ως απόφαση του συνόλου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Η ΠΕΘ έχει ήδη απευθύνει επιστολή στον Αρχιεπίσκοπο. Κατόπιν, όμως, των παραπάνω γεγονότων αναγκάζεται να δώσει στη δημοσιότητα την επιστολή αυτή και να απευθύνει και νέα, προκειμένου να λάβει υπεύθυνες απαντήσεις για τη «συμφωνία» της Εκκλησίας με την Πολιτεία.
Είναι η εποχή που ο καθένας μας με τη συμπεριφορά του γράφει τη δική του ιστορία και δίνει τη δική του μαρτυρία.

Το ΔΣ της ΠΕΘ 

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Φρικτή Αποκάλυψις! Εμπαίζονται οι Αρχιερείς, εκπρόσωποι της Ιεραρχίας και οι τεχνικοί σύμβουλοί των

OXI ΕΙΣ ΤΟ ΝΕΟΝ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Ενώ υποτίθεται ότι γίνεται διάλογος με την Εκκλησίαν, το υπουργείον Παιδείας καλεί αφνιδίως εις διημερίδας απο  8 έως 19 Μαΐου 70 εκπαιδευτικούς, δια  να  εκπαιδευθούν ως ινστρούκτορες των νέων προγραμμάτων σπουδών  δια τα Θρησκευτικά.
Ποιά είναι η ιδεολογική βάση του νέου προγράμματος σπουδών για τα Θρησκευτικά: Απόλυτος σχετικισμός και άρνηση ότι υπάρχει αντικειμενική αλήθεια στο χώρο της θρησκείας.

Αυτήν την περίοδο διεξάγεται συζήτηση με εκπροσώπους της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και ειδικούς που όρισε η Σύνοδος με εκπροσώπους του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής για το θέμα του μαθήματος των Θρησκευτικών. Επειδή στο χώρο υπάρχει πολλή παραπληροφόρηση η εφημερίδα μας ερευνώντας σε βάθος το θέμα αποκαλύπτει σήμερα κείμενα των ιδίων των εμπνευστών του προγράμματος, τα οποία σαφώς αποκαλύπτουν ποιές είναι οι ιδεολογικές προϋποθέσεις των σχεδιαστών τους. Επιπλέον παρουσιάζουμε για τους αναγνώστες μας απομαγνητοφωνημένα τμήματα της ομιλίας ενός εξ αυτών, ο οποίος μίλησε για το υποτιθέμενο παιδαγωγικό μέρος του μαθήματος. Τα πράγματα έχουν ως εξής:

Ο τότε Λέκτωρ κ. Κουκουνάρας-Λιάγκης, ο οποίος σημειωτέον είναι μέσα στην ομάδα ευθύνης του ΙΕΠ για την επιμόρφωση 70 εκπαιδευτικών, οι οποίοι καλούνται ονομαστικά 2 με 4 Μαΐου να μετεκπαιδευτούν σε αυτό το πρόγραμμα, ενώ υποτίθεται ότι για το περιεχόμενό του γίνεται διάλογος με την Εκκλησία (69511_ΕΓΚΡΙΣΗ_ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ_ΠΣ_ΘΡΗΣΚ_ΥΑ_27_04_2017), σε άρθρο του στο περιοδικό «Επιστημονικό Εκπαιδευτικό Περιοδικό «eκπ@ιδευτικός κύκλος» Τόμος 3, Τεύχος 1, 2015 © eκπ@ιδευτικός κύκλος ISSN: 2241-4576, σελ. 141, παρουσιάζει ένα πίνακα (σελ. 141-142) για τις κατά την άποψή του διαθέσιμες παιδαγωγικές φιλοσοφίες ως προς το μάθημα των Θρησκευτικών, τις οποίες και συγκρίνει.

Τις διαχωρίζει σε κατηγορίες, σε αυτήν του ιδεαλισμού, του ρεαλισμού, του κριτικού ρεαλισμού, του πραγματισμού και του υπαρξισμού. Κατ’ αυτόν ιδεαλιστική προσέγγιση, είναι όταν πιστεύεις ότι η πραγματικότητα είναι πνευματική, ηθική, αμετάβλητη, ότι ο άνθρωπος είναι λογικό ον, αιώνιος στη φύση όπως ο Θεός και η φύση του είναι ίδια στο χωροχρόνο και υπάρχουν αξίες απόλυτες και αιώνιες. Ο ρεαλισμός δέχεται κατά τον συγγραφέα ότι υπάρχει πραγματικότητα υλική-αντικειμενική, η οποία ορίζεται από φυσικούς νόμους και η οποία υπάρχει ανεξ­άρτητα από τον άνθρωπο, ο άνθρωπος είναι πνευματικό ον, Tabula Rasa, οι δε αξίες είναι απόλυτες και αιώνιες και βασίζονται στους φυσικούς νόμους. Κατά τον κριτικό ρεαλισμό, όπως τον αντιλαμβάνεται ο συγγραφέας, υπάρχει μία υλική πραγματικότητα ανεξάρτητη από τον άνθρωπο, ο άνθρωπος είναι βιολογικό και κοινωνικό ον, οι δε αξίες είναι σχετικές και αποτελούν κοινωνικές κατασκευές συγκεκριμένου πλαισίου. Ως προς τον πραγματισμό ο συγγραφέας θεωρεί ότι η πραγματικότητα βρίσκεται στην εμπειρία, στην αλληλεπίδραση προσώπου-πλαισίου, η οποία αλλάζει και δεν υπάρχει ανεξάρτητα από εμάς, ο άνθρωπος είναι βιολογικό και κοινωνικό ον, οι δε αξίες είναι σχετικές και υποκείμενες σε αλλαγές. Τέλος, ως προς τον υπαρξισμό η πραγματικότητα είναι υποκειμενική και απροσδιόριστη, το άτομο ζει το δράμα της ζωής και η πραγματικότητα υπάρχει στη δράση του ατόμου. Ο άνθρωπος είναι ένα τίποτα μέχρι να δράσει, γίνεται όπως θέλει λόγω προσωπικής επιλογής και είναι καταδικασμένος στην ελευθερία του. Οι αξίες είναι σχετικές, όχι απόλυτες, επιλέγονται ελεύθερα, βασίζονται στις ατομικές αντιλήψεις και μεγαλύτερη αξία είναι η ελευθερία και η υπευθυνότητα του ατόμου.
Ο κ. Κουκουνάρας-Λιάγκης στην παρουσίαση που έγινε για το μάθημα των θρησκευτικών από το σύλλογο ΚΑΙΡΟΣ στην αίθουσα της Στοάς του Βιβλίου στις 3 Απριλίου 2017 ανέφερε τα ακόλουθα, τα οποία έχουν αναρτηθεί και ως βίντεο στην ιστοσελίδα του ΚΑΙΡΟΥ και στο youtube (https://www.youtube.com/watch?v =H5VgSx3uMqU). Στα 56 λεπτά του βίντεο αναφέρει τα ακόλουθα:
«τα νέα προγράμματα σπουδών γόνιμα αναπτύ­χθηκαν με βάση τον κριτικό ρεαλισμό και στις μεγαλύτερες τάξεις με βάση τον πραγματισμό του Dewey και της κονστρουκτιβιστικής προσέγγισης της θρησκευτικής εκπαίδευσης του Grimmitt αλλά του Grimmitt της δεκαετίας του ’90.»

Ο περίφημος Michael Grimmitt (2000) στη σελίδα 144 του ανωτέρω άρθρου του κ. Κουκουνάρα-Λιάγκη κατατάσσεται στους πραγματιστές. Επελέγησαν δηλαδή από το Υπ. Παιδείας από τις ανωτέρω περιγραφόμενες φιλοσοφίες μόνο οι σκληρά σχετικιστικές. Απαντώντας στις αντιρρήσεις για τα νέα προγράμματα σπουδών ο ομιλητής ανεφέρθη και στις αντιρρήσεις ως προς το αν προκύπτει εξ αυτών κίνδυνος σχετικισμού. Στη 1 ώρα και 10  τοῦ βίντεο προσθέτει επίσης και τα εξής:

«Ποιός θα νοηματοδοτήσει αυτό το σούπερ μάρκετ της αγοράς και του διαδικτύου αν δεν το κάνει αντικειμενικά και με σεβασμό το ίδιο το σχολείο… Ως προς το φόβο του σχετικισμού είναι ομολογουμένως ρεαλιστικός και έχει βάση όντως… Από την άλλη ωστόσο δεν έχουμε κανένα δικαίωμα κινούμενοι στενά ομολογιακά αφενός να αρκούμαστε στην αλήθεια της δικής μας πίστης και αφετέρου να δίνουμε υπεραπλουστευμένες και προκατασκευασμένες απαντήσεις στις μεγάλες πνευματικές και διανοητικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στη ζωή τους.»

Επίσης στο 56 λεπτό του βίντεο και λίγο πιο πριν και μετά, προεβάλλετο πίσω από τον ομιλητή η εικόνα μιας ζυγαριάς, η οποία από τη μία μεριά έδειχνε τη χαμένη φιλοσοφία, δηλ. τον ιδεαλισμό, και από την άλλη τις κερδισμένες φιλοσοφίες που γίνονται αποδεκτές στο νέο πρόγραμμα σπουδών, οι οποίες είναι ο κριτικός ρεαλισμός και ο κονστρουκτιβισμός. Η ζυγαριά λοιπόν στην οποία ζυγίζεται η τύχη των εκατομμυρίων των Ελλήνων έδειξε βάσει της ταξινόμησης του ίδιου του ομιλητή, ότι τα παιδιά πρέπει να εκπαιδευτούν στο ότι ο άνθρωπος είναι μόνο ένα βιολογικό και κοινωνικό ον και ότι οι αξίες είναι σχετικές και αποτελούν κοινωνικές κατασκευές, η δε αναφορά σε απόλυτες και αιώνιες αξίες συνιστά η ιδεαλισμό η όπως ελέχθη κατά φρικτό τρόπο κατηχητισμό. Η υποτιθέμενη αντικειμενική πληροφόρηση την οποία οφείλει να δώσει το σχολείο κατά τον ομιλητή, στο ανωτέρω απομαγνητοφωνημένο κείμενό του, είναι απλά ότι αντικειμενικές αξίες δεν υπάρχουν, ότι όλα είναι σχετικά και κοινωνικές κατασκευές.

Ο κ. Κουκουνάρας αναφερόμενος στο άρθρο του «οι θρησκείες στο σχολείο: μία μετανεωτερική προσέγγιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης με τεχνικές από το θέατρο στην εκπαίδευση» (Θέατρο & Εκπαίδευση δεσμοί αλληλεγγύης, επιμ. Γκόβας, Ν., Κατσαρίδου, Μ., Μαυρέας, Δ. (επιμ.). (2012). Αθήνα: Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση) αναφερόμενος στην κονστρουκτιβιστική θεώρηση της μάθησης γράφει τα εξής:

«Ο κονστρουκτιβισμός αποτελεί μία ψυχολογική και φιλοσοφική θεωρία και ερμηνεία της φύσης της μάθησης (Simpson 2002), κατά την οποία ο μαθητής δημιουργεί τη δική του μάθηση (Schunk 2010: 252). Επηρεάστηκε από τη θεωρία και έρευνα της ανθρώπινης ανάπτυξης, κυρίως των Piaget (1970,1972), Vygotsky (1997) και άλλων (Von Glasersfeld 1995, Bruner 1996, 1997). Έχει ως βάση τη πραγματιστική παραδοχή ότι η αλήθεια έχει σχετική αξία, γιατί δεν είναι μία αντικειμενική, αμετάβλητη και απόλυτη. Σχετική αξία έχει και η γνώση της, γι’ αυτό δεν υπάρχει απόλυτη και αντικειμενική γνώση η εξήγηση του κοινωνικού κόσμου. Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι η υποκειμενική οικοδόμηση της γνώσης μέσα από πολλαπλά νοήματα και σημασιοδοτήσεις, που προσδίνει ο καθένας».

Ο ίδιος ο συγγραφέας στο άρθρο του «Η χρήση βιβλικών κειμένων στην κονστρουκτιβιστική προσέγγιση του μαθήματος των Θρησκευτικών» (Δελτίο Βιβλικών Μελετών, 29Β, 2011) αναφερόμενος στην κονστρουκτιβιστική θεώρηση της μάθησης έγραφε τα εξής:

«Η κονστρουκτιβιστική θεώρηση της μάθησης αμφισβητεί ότι η σκέψη ενυπάρχει στο  νου, λόγω ενδείξεων ότι αυτή λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο καταστάσεων. Ακόμη, δέχεται ότι οι διεργασίες της γνώσης, κατά κύριο λόγο, οικοδομούνται από τα άτομα, σε συνάρτηση με τις εμπειρίες τους (Bredo 1997). Η θεωρία ότι ο μαθητής δημιουργεί τη δική του μάθηση είναι περισσότερο ανατρεπτική από ο,τι φαίνεται. Τοποθετεί στο κέντρο της θεωρίας την πραγματιστική παραδοχή ότι η αλήθεια δεν είναι μία αντικειμενική, αμετάβλητη, αδιαπραγμάτευτη και απόλυτη. Για αυτό η αξία της ίδιας, αλλά και η γνώση της είναι σχετικές. Η γνώση στην πραγματικότητα, για τον κονστρουκτιβισμό, διαμορφώνεται υποκειμενικά, οικοδομείται μέσα από τα πολλαπλά νοήματα και σημασιοδοτήσεις, που προσδίδει ο καθένας».
Είναι αυτονόητο κατόπιν όλων αυτών ότι το να μιλήσουμε για συγχυτικό μείγμα θρησκειών η πανθρησκεία είναι πολύ λίγο και ίσως και κολακευτικό. Στην πραγματικότητα επιχειρείται μία θρασύτατη εισαγωγή στο γενικευμένο σχετικισμό, ο οποίος αποδομεί όχι μόνο την Ορθοδοξία αλλά και κάθε μορφή θρησκείας. Ο μαθητής υποχρεούται να προσηλυτισθεί στο σχετικισμό και όπως ανέφερε κάποιος άλλος ομιλητής «όποιος καθηγητής δεν εφαρμόζει το νέο πρόγραμμα απλά φεύγει».

Από τα ανωτέρω κείμενα, τα οποία είναι κείμενα πιστής αντιγραφής και απομαγνητοφώνησης της παρουσιάσεως των εμπνευστών της νέας αντικατήχησης των εκπαιδευτικών, προκύπτει ότι βρισκόμαστε σε διαδικασία μακιαβελικού τύπου παραπληροφόρησης της Εκκλησίας πρώτα απ’ όλα, των γονέων, των μαθητών και του θεολογικού κόσμου. Αυτό που παρουσιάζεται σαν γνώση που προκύπτει από την εμπειρία-βίωμα δεν έχει καμία σχέση με αυτό που όλες οι θρησκείες εννοούν ως βίωμα, η κάθε μία με το δικό της τρόπο βέβαια, αλλά με αυτό που εννοούσε ο Dewey. Στο βιβλίο του «Α Common Faith» (Yale University Press) που εκδόθηκε το 1934 (επί τη ευκαιρία οι συντάκτες του προγράμματος είναι πολύ ενημερωμένοι με τις πρόσφατες εξελίξεις της παιδαγωγικής βασιζόμενοι στα ευφυολογήματα του προπολεμικού Dewey του 1934!) μας διαβεβαίωνε ότι η παραδοσιακή θρησκεία οδεύει προς τη λησμονιά και θα αφορά μόνο την περιέργεια της ιστορίας. Όπως το αυτοκίνητο, συνεχίζει, ξεπέρασε το άλογο έτσι και η επιστήμη θα ξεπεράσει τη θρησκεία. Όλες οι θρησκευτικές μορφές, συνεχίζει, είναι μυθολογικές και όλες οι μυστικές εμπειρίες έχουν μία φυσική εξήγηση. Στη σελίδα 30 του βιβλίου αυτού προσδοκά όλοι οι μορφωμένοι άνθρωποι να εγκαταλείψουν τη θρησκεία, τον Θεό, τα περί σωτηρίας, χάριτος, προσευχής, μυστηρίων, κλήρου, αποκαλύψεως κ.α. Για να βοηθήσει ο φιλάνθρωπος κ. Dewey τα αμερικανάκια και τους ντόπιους θαυμαστές του το 2017 να ξεπεράσουν το ψυχολογικό πρόβλημα από την απώλεια του Θεού πρότεινε δύο αλλαγές: τον κοσμικό μετασχηματισμό της θρησκείας, που πλέον δεν θα δεχόμαστε σαν αγίους αυτούς που αγωνίζονται κατά των παθών, αλλά θα δεχόμαστε στη θέση τους τους ακτιβιστές, που θα ασχολούνται με τη βελτίωση της ζωής σε αυτόν τον πλανήτη. Επίσης πρότεινε, η δεύτερη πρότασή του, ότι η έννοια Θεός δεν θα αντιστοιχεί σε κάποια συγκεκριμένη θεότητα, αλλά θα αντιστοιχεί στην έννοια της ενότητος όλων των σκοπών, τα οποία διεγείρουν σε εμάς επιθυμίες και δράσεις. Το ότι βέβαια διαψεύστηκε ο κ. Dewey από την ιστορία το ξέρουν οι πάντες. Το ότι όμως εμφανίζεται αυτό το κωμωδιογράφημα ηλικίας σχεδόν 100 ετών ως λύση για τα παιδαγωγικά προβλήματα της ελληνικής νεότητος το 2017 μάλλον θα πρέπει να το αποδώσει κανείς στο θουκυδίδειο, ότι οι έννοιες έχουν χάσει τη σημασία τους, για να μην πούμε το βαρύτερο ότι, όταν μία ιστορία αυτού του τύπου επαναλαμβάνεται, δεν είναι κωμωδία αλλά τραγωδία. Όταν αυτοί οι κύριοι με ύφος 40 Καρδιναλίων μας κουνούν το δάχτυλο και μας ζητούν να εκσυγχρονιστούμε, ίσως θα πρέπει να υποψιαστούν πριν μας απειλήσουν με τις περισπούδαστες παραπομπές τους, ότι μπορεί να υπάρχουν και άνθρωποι που είναι σε θέση να διαβάσουν αυτές τις παραπομπές, να ξέρουν ξένες γλώσσες και κυρίως να ξέρουν ιστορία της εκπαίδευσης. Αν λοιπόν κοπτόμαστε ότι η αναγκαιότητα της αλλαγής που προτείνεται στα νέα προγράμματα σπουδών είναι θέμα παιδαγωγικής ανάγκης, είναι καλό να λεχθεί ποιός τα είπε αυτά, πότε τα είπε και αν το όραμα της ελληνικής παιδείας είναι ο εξαμερικανισμός προπολεμικής παλιάς κοπής. Για να καταλάβουν οι αναγνώστες της εφημερίδας μας περί τίνος πρόκειται ως προς τον μακαρίτη Dewey, είναι  ενδιαφέρον  να  λεχθεί ότι η περίφημη φιλοσοφία του πραγματισμού του βασίζεται σε μία αμίμητη φράση του: «ό,τι δεν μετριέται σε δολλάριο δεν αξίζει τον κόπο να το λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη»! Μπορεί να είμαστε αποικία χρέους υλικά λόγω του υπερδανεισμού μας, αλλά δεν χρειάζεται να γίνουμε και αποικία λοβοτομημένων δολλαριοπλήκτων η ευρωπλήκτων και να θεωρούμε νομική μας υποχρέωση να πείσουμε δικαίους και αδίκους ότι αυτό είναι το προοδευτικό μέλλον της παιδαγωγικής στην Ελλάδα.

Η Εκκλησία της Ελλάδος και οι Άγιοι Αρχιερείς που συμμετέχουν στον διάλογο πρέπει να προσέξουν, γιατί το παιχνίδι παίζεται με σημαδεμένα χαρτιά. Όσο και να προσθέσουμε στοιχεία στον προετοιμαζόμενο φάκελο σπουδών από την Ορθοδοξία μέσα σε αυτό το γκεμπελιστικό πλαίσιο, το μόνο το οποίο θα καταφέρουμε είναι να γελοιοποιήσουμε και την Ορθοδοξία με υπογραφή μάλιστα της Ι. Συνόδου. Όταν η φιλοσοφία των νέων προγραμμάτων είναι ότι όλα είναι σχετικά και δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια, έχουμε την έναρξη της επιβολής ενός ριζοσπαστικού αθεϊσμού, ο οποίος ακολουθεί λογικά την αποδόμηση όλων των θρησκειών. Είναι καιρός εγρήγορσης, καιρός αποφάσεων και καιρός ενός όντως ριζοσπαστικού ΟΧΙ από κλήρο και λαό στο νέο αισχρό παιδομάζωμα εις βάρος της ελληνικής νεότητας. Επιπλέον ας λε­χθεί ως υποσημείωση ότι η ιδέα του να εκκοσμικευθεί η παιδεία στην Τουρκία  μέσω  του  πρα­γματισμού του Dewey ήταν «ευφυής» ιδέα του Κεμάλ Ατατούρκ. Ο ίδιος ο John Dewey εκλήθη το 1923 από τον τότε Υπ. Δημόσιας Εκπαίδευσης Σεφά Μπέη και μετέβη στην Τουρκία. Παρέμεινε δύο μήνες περιοδεύοντας την Τουρκία και συνομιλώντας με Τούρκους εκπαιδευτικούς και υπέβαλε δύο εκθέσεις μία πρώτη πριν φύγει από την Τουρκία και μία δεύτερη πιο περιεκτική, όταν επέστρεψε στην Αμερική. Αν ο κεμαλισμός έχει και ελληνική έκδοση θα το δούμε σύντομα στις αίθουσες των ελληνικών σχολείων. Ελπίζουμε η ηγεσία του Υπ. Παιδείας να μη θέλει να συνδέσει το όνομά της με ένα τόσο παλιομοδίτικο αμερικανοκεμαλισμό.

ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΤΑ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ


ΣΤΙΣ 8/5/2017 ΚΑΙ ΣΤΙΣ 9/5/2017
ΑΠΟ ΤΙΣ 14.00 - 20.00 Μ.Μ.
ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
ΕΣΥΡΕ ΤΟΥΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥΣ ΣΕ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ
ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ
ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣ
ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ.


ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΤΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΛΙΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ
ΣΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥΣ
ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟ
ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ.

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

ΠΕΘ: ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΣ

Αθήνα, 5 Μαΐου 2017
Αριθμ. Πρωτ.  55
Δελτίο τύπου της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)

Το μάθημα των Θρησκευτικών και ο Προσηλυτισμός:
Σύντομη απάντηση σε αβάσιμα επιχειρήματα του κ. Πάνου Νικολόπουλου (που έχουν αναρτηθεί στο διαδίκτυο) για το αδίκημα του προσηλυτισμού

Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ) θεωρεί ότι τα όσα ανέφερε για το μάθημα των Θρησκευτικών, ο κ. Πάνος Νικολόπουλος σε ομιλία του στις 3 Απριλίου 2017 στην αίθουσα της «Στοάς του Βιβλίου» στην Αθήνα, χρήζουν μιας σύντομης απάντησης η οποία θα ξεκαθαρίζει το τοπίο σχετικά με το θέμα του προσηλυτισμού και συγκεκριμένα:

1.- Το Συμβούλιο Επικρατείας δεν είναι ποινικό δικαστήριο, αλλά μόνον διοικητικό δικαστήριο, επομένως, δεν έχει αρμοδιότητα να αποφαίνεται, εάν κάποια πράξη συνιστά ή όχι αξιόποινο προσηλυτισμό. Στην προκειμένη περίπτωση ο κ. Νικολόπουλος ομολογεί ρητά, ότι διεξάγεται προσηλυτισμός στα σχολεία με το νέο Πρόγραμμα και τη  νέα ύλη του μαθήματος των Θρησκευτικών, απλώς ισχυρίζεται ότι ο προσηλυτισμός αυτός δεν είναι αξιόποινος.  Αυτός δεν είναι λόγος, να δεχθούμε Πρόγραμμα και ύλη μαθήματος των Θρησκευτικών, μέσω των οποίων διεξάγεται προσηλυτισμός και,  μάλιστα, όπως ανερυθρίαστα, ρητά και απερίφραστα ομολογείται, ασχέτως εάν είναι αξιόποινος ή όχι.

2.- Ο επίμαχος προσηλυτισμός (διεξαγόμενος μέσα στα σχολεία) για να θεωρηθεί μη αξιόποινος, πρέπει, να συντρέχει κάποιος εκ των λόγων άρσεως του αδίκου (Ποινικός Κώδιξ άρθρα  20 επ.) ή κάποιος εκ των λόγων άρσεως του καταλογισμού (Ποινικός Κώδιξ άρθρα  26 επ.). Και δεν γίνεται καμία επίκληση τέτοιου λόγου.

3.- Είναι σαφές, ότι ο νόμος περί προσηλυτισμού, αναφέροντας την έννοια «ετερόδοξος» εννοεί ετερόδοξος ως προς τη θρησκεία στην οποίαν αποπειράται κάποιος να τον προσηλυτίσει και δεν είναι δυνατόν, ο νόμος αυτός να τιμωρεί τον προσηλυτισμό εν μέρει και να επιτρέπει την διάπραξή του υπό άλλην μορφή.  Να αφήνει δηλαδή ατιμώρητη ορισμένη μορφή προσηλυτισμού. Αν θέσπιζε τέτοια ευχέρεια, η διάταξη αυτή θα ήταν αντισυνταγματική, καθ’ όσον το άρθρον 13 παρ. 2 του Συντάγματοςαπαγορεύει οποιαδήποτε μορφή προσηλυτισμού και πουθενά δεν δέχεται ότι ορισμένη μορφή προσηλυτισμού μένει ατιμώρητη, εάν διεξάγεται από ομόδοξο προς ομόδοξο, τον οποίον όμως επιδιώκει, να προσηλυτίσει σε άλλη θρησκεία.

4.-  Ο κ. Νικολόπουλος προσπαθεί εδώ, να  χρησιμοποιήσει πρωτίστως τη γραμματική ερμηνεία του νόμου, όπως γνωρίζει, όμως και όπως διδάσκεται σε όλες τις νομικές σχολές του κόσμου, όταν ερμηνεύουμε έναν νόμο χρησιμοποιούμε πρωτίστως τη λογική και την τελεολογική ερμηνεία του νόμου και τελευταία τη γραμματική και μόνον εφ’ όσον η λογική και η τελεολογική ερμηνεία του νόμου δεν μας εξυπηρετεί.

Το ΔΣ της ΠΕΘ

ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΖΗΤΑΕΙ Η ΠΕΘ, ΓΙΑ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Αθήνα, 5 Μαΐου 2017
Αριθμ. Πρωτ.  53
Δελτίο τύπου της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)

Την παραίτηση του Υπουργού Παιδείας ζητάει η ΠΕΘ, για αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις που αφορούν στο μάθημα των Θρησκευτικών

Ο Υπουργός Παιδείας κ. Κώστας Γαβρόγλου, με προκλητικό τρόπο, συνεχίζοντας την τακτική του προηγούμενου Υπουργού Παιδείας κ. Νίκου Φίλη, επιμένει στην επιβολή των νέων Προγραμμάτων για το μάθημα των Θρησκευτικών, τα οποία αλλοιώνουν την ορθόδοξη πίστη, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την παράδοση του τόπου μας και γι αυτό, όπως τα χαρακτήρισε και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, είναι απαράδεκτα και ακατάλληλα για το ελληνικό σχολείο. Το Υπουργείο Παιδείας και το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) δρομολόγησαν και ήδη πραγματοποιούν επιμόρφωση των Θεολόγων καθηγητών στα νέα Προγράμματα, κατά παράβαση των δημόσιων συμφωνιών του Αρχιεπισκόπου με τον Πρωθυπουργό και ενώ ακόμη εξελίσσεται ο διάλογος μεταξύ του Υπουργείου και της Εκκλησίας. Η ενέργεια αυτή, εκτός από τον αντιδημοκρατικό της χαρακτήρα, αποτελεί και μια έμπρακτη ασέβεια στην αναμενόμενη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Η εσπευσμένη ανακοίνωση και διενέργεια των επιμορφωτικών σεμιναρίων λειτουργεί εκβιαστικά προς την Εκκλησία της Ελλάδος, ώστε να αποδεχθεί ως τετελεσμένο γεγονός τα νέα πολυθρησκειακά Προγράμματα, τα οποία η πλευρά του Υπουργείου και του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής επιχειρεί να τα περάσει ως «ορθόδοξα», παρά τις εκπεφρασμένες αρνητικές θέσεις της Συνόδου της Ιεραρχίας και του Αρχιεπισκόπου. Μέσα από τα νέα Προγράμματα επιδιώκεται ο θρησκευτικός συγκρητισμός και η διάδοση της ατομικής θρησκείας, που σθεναρά αγωνίζονται να επιβάλουν στην ελληνική κοινωνία και παιδεία οι παράγοντες του Υπουργείου Παιδείας και του ΙΕΠ. Άλλωστε, η εμμονή τους να αλλάξουν μέσω των Θρησκευτικών την πίστη και τον πολιτισμό της χώρας είναι εμφανής, όπως εμφανής είναι και το βάρος που δίνουν στο σχέδιο «θρησκευτικής αλλαγής» της ελληνικής κοινωνίας, μέσα από την παιδεία,  με την πρωτοφανή επίσκεψη και την παρουσία δύο Υπουργών στον χώρο της επιμόρφωσης των επιμορφωτών των Θεολόγων, του πρ. Υπουργού Παιδείας κ. Ν. Φίλη στην έναρξη του σεμιναρίου και του νυν Υπουργού Παιδείας κ. Γαβρόγλου στο τέλος του σεμιναρίου.
Η ΠΕΘ, κατόπιν αυτών των εξελίξεων, είναι υποχρεωμένη να ζητήσει την άμεση παραίτηση του Υπουργού Παιδείας για όλες αυτές τις μεθοδεύσεις, που τις θεωρούμε ως ασέβεια προς τις δημοκρατικές διαδικασίες και τους δημοκρατικούς θεσμούς της ελληνικής πολιτείας. Η ΠΕΘ επίσης, αναγκάζεται πλέον να δρομολογήσει νέες μορφές νόμιμης πάλης για να επιτύχει τη δικαίωση των αγώνων της, πέρα από την προσφυγή της στο Συμβούλιο της Επικρατείας, η απόφαση του οποίου αναμένεται.
Η ΠΕΘ, ακόμη, θεωρεί ότι είναι επιβεβλημένη η παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου και του συνόλου των μελών της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, εφόσον οι επιμορφώσεις ξεκίνησαν πριν τη λήξη του διαλόγου, διότι αυτό μπορεί να σημαίνει πως ο διάλογος είναι προσχηματικός και χρησιμοποιείται προς εξυπηρέτηση άλλων σκοπιμοτήτων ή μεθοδεύσεων.

Τέλος η ΠΕΘ, για το θέμα των επιμορφώσεων, προστατεύοντας τα μέλη της, καλεί τους Θεολόγους να δηλώσουν:
α) ότι η εξαναγκαστική συμμετοχή τους στα εν λόγω επίμαχα επιμορφωτικά σεμινάρια του Υπουργείου Παιδείας δεν συνεπάγεται και τη συμφωνία τους στα νέα Προγράμματα και
β) ότι δεν πρόκειται οι Θεολόγοι, να υλοποιήσουν προδήλως αντισυνταγματικές εντολές, όπως επιβάλλουν οι σχετικές διατάξεις του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα συντρεχούσης άμα και της αντίστοιχης πειθαρχικής ευθύνης μη αποκλειομένης και της ποινικής τοιαύτης σύμφωνα, με τα άρθρα 95 & 5 του Συντάγματος, 50 & 4 του ΠΔ 18/1989, 1, 2, 3 και 5  του Νόμου 3008/2002, 23, 24, 25 & 1, 2 και 3 εδάφιον 1, 106, 107 και 110 & 1 του υπαλληλικού κώδικα (Νόμος 3528/2007), όσων θα επιχειρήσουν να τους εξαναγκάσουν, με οποιονδήποτε τρόπο, σε ενέργειες προδήλως αντισυνταγματικές και παράνομες.  Στην περίπτωση αυτή εννοούνται συγκεκριμένες ενέργειες, που τυχόν θα πιεστούν υπηρεσιακά να διαπράξουν οι θεολόγοι, αντίθετες τόσο στις διατάξεις των άρθρων 16 & 2, 3 & 1 και 2 και 13 & 2 εδάφιο γ, του Συντάγματος και σ΄ εκείνες των άρθρων 1 & 1α και 6 & 2 εδάφιο β, του Νόμου 1566/1985 και του άρθρου 4 του Α.Ν. 1363/1938, όσο και στη σύμφωνη με τις διατάξεις αυτές σταθερή Νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας και στην σχετικώς πρόσφατη 115/2012 Ακυρωτική απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Εφετείου Χανίων.

Το ΔΣ της ΠΕΘ

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

ΧΩΡΙΣ ΜΑΘΗΜΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΟΙ ΣΟΥΗΔΟΙ ΣΤΡΑΦΗΚΑΝ ΣΤΟ ΙΣΛΑΜ

Πανικός στη Σουηδία

Δεν βρίσκονται ελεύθερα διαμερίσματα, δεν υπάρχουν δουλειές και δεν μπορεί κανείς να ψωνίσει, χωρίς να έχει μαζί του πιστόλι, μετά τη διπλή δολοφονία σε κατάστημα της ΙΚΕΑ. Το 2040 η χώρα θα είναι ισλαμική, ενώ μαίνεται ο εμφύλιος πόλεμος.

Μία από τις πιο πλούσιες και κοινωνικά δίκαιες χώρες της Ευρώπης καταρρέει, ενώ όλο και πιο πολλά ΜΜΕ αναφέρονται στο δράμα που βιώνουν οι πολίτες της (πηγή). Ειδικά μετά το διπλό, αποτρόπαιο έγκλημα σε κατάστημα της ΙΚΕΑ, με τους βιασμούς γυναικών από μουσουλμάνους να έχουν εξελιχθεί σε επιδημία, μαζί με την τρομοκρατία και με τα υπόλοιπα ανατριχιαστικά εγκλήματα.

Η χώρα που οι κάτοικοί της απαγορεύεται να αναφερθούν σε τέτοια προβλήματα, μήπως χαρακτηριστούν ρατσιστές ή επειδή κινδυνεύουν να χάσουν τη θέση τους στο δημόσιο, αποφάσισε τελικά να κλείσει ερμητικά τα σύνορα της, να απομονωθεί. Οι αιτίες; Πολλοί μουσουλμάνοι. Πολύ τρομοκρατία. Συμμοριτοπόλεμοι στους δρόμους. Εμπρησμοί. Υπερβολικές αναταραχές. Ελάχιστη αφομοίωση των ξένων!

Ολόκληρη η Σκανδιναβία οχυρώνεται, επειδή οι χώρες της έχουν τρομοκρατηθεί από τα γεγονότα στη Σουηδία. Βλέπουν πανικοβλημένες πως οι κάποτε ειρηνικές, πολιτισμένες, ήσυχες πόλεις της, έχουν μετατραπεί σε εμπόλεμες ζώνες, με αποτέλεσμα τα μικρά παιδιά να πηγαίνουν σχολείο μόνο με συνοδεία αστυνομικών! Εν τούτοις, φαινόταν από πολύ καιρό τι θα συνέβαινε, ενώ είχαν γραφτεί αρκετά βιβλία για το θέμα.

Πανικός στη Σουηδία
Ξεκινώντας από το ότι δεν διδάσκεται στα σχολεία κανένα μάθημα θρησκευτικών, από δεκαετίες πριν, πολλοί Σουηδοί αναζήτησαν μόνοι τους μία πνευματική διάσταση της ζωής τους. Είχε δημιουργηθεί ένα κενό στη σύγχρονη κοινωνία τους, το οποίο δεν μπορούσε να γεμίσει ούτε η επιστήμη, ούτε το υψηλό βιοτικό τους επίπεδο. Το κενό αυτό ήρθε να καλύψει το Ισλάμ.

Πριν από 100 χρόνια δεν υπήρχε κανένας μουσουλμάνος στη Σουηδία. Το 1930 ζούσαν εκεί 15, το 1970 μόλις 1.000, το 1980 αυξήθηκαν στους 30.000, το 1990 στους 120.000, το 2006 στους 400.000, ενώ σήμερα είναι πολύ περισσότεροι. Αντίστροφα, ο αριθμός των «αυτοχθόνων» Σουηδών μειώνεται συνεχώς, με έναν ρυθμό που αν συνεχιστεί (χωρίς τη μετανάστευση), θα έχει ως αποτέλεσμα να είναι μουσουλμανική η πλειοψηφία των κατοίκων το 2040.

Από το καλοκαίρι του 2006 πάντως οι μουσουλμάνοι πουλούν μπλουζάκια στους δρόμους, τα οποία γράφουν πως το 2030 θα καταλάβουν τη Σουηδία!

Επειδή τώρα στα δημόσια σχολεία της χώρας δεν επιτρέπεται να διδάσκουν θρησκευτικά, οι μουσουλμάνοι ίδρυσαν δικά τους ιδιωτικά, ήδη από το 1993 (σήμερα υπάρχουν πάνω από 20). Άρχισαν επίσης να απαιτούν τη σαρία, όπως και όλα τα υπόλοιπα που προβλέπει η θρησκεία τους, έχοντας κατασκευάσει τέσσερα σουνιτικά τζαμιά και 150 χώρους προσευχής. Σήμερα το Ισλάμ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία της Σουηδίας, ενώ πολύ σύντομα θα είναι η πρώτη.

Από το 1997 η Σουηδία έχει ανακηρυχθεί επίσημα σε μία πολυπολιτισμική χώρα, όπου ο καθένας είναι ευπρόσδεκτος, ενώ μπορεί να μείνει όπου και όσο θέλει εάν ζητήσει άσυλο. Η εγκληματικότητα όμως καταρρίπτει συνεχώς νέα ρεκόρ, ενώ πολλοί Σουηδοί έχουν μετατραπεί σε μετανάστες μέσα στην ίδια τους τη χώρα, εγκαταλείποντας τις πόλεις που έχουν ήδη καταληφθεί από Μουσουλμάνους. Όπως το Μάλμε, στο οποίο το 50% των νεογέννητων παίρνει το όνομα Μωάμεθ.

Οι επιθέσεις εναντίον αστυνομικών είναι καθημερινές, οι μάχες μεταξύ συμμοριών που αποτελούνται από νεαρούς μουσουλμάνους κάθε εθνικότητας επίσης, ενώ οι εμπρησμοί αποτελούν σχεδόν φυσιολογικό φαινόμενο.

Όταν σκοτεινιάζει, δεν τολμάει καμία γυναίκα να κυκλοφορήσει μόνη της στους δρόμους, αφού ο αριθμός των βιασμών έχει αυξηθεί κατακόρυφα. Αρκεί να σημειώσει κανείς πως σε ένα περιθωριοποιημένο προάστιο της Στοκχόλμης το 17% των νεαρών μουσουλμάνων δήλωσαν το 2007 ότι, έχουν βιάσει τουλάχιστον μία φορά, ενώ το 31% ήταν τόσο βίαιο, ώστε η γυναίκα να οδηγηθεί στο νοσοκομείο.

Υπάρχουν πολλά άλλα που θα μπορούσε να γράψει κανείς για όλα όσα συμβαίνουν στη σιωπηλή σαν τάφο Σουηδία, χωρίς να εξαιρούνται οι υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες. Κινδυνεύει όμως να χαρακτηριστεί ρατσιστής ή ρατσίστρια, καθώς επίσης να κατηγορηθεί ως θρησκευτικός εχθρός του Ισλάμ, χωρίς φυσικά να είναι.

Άλλωστε το πρόβλημα στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι καθόλου η θρησκεία, αλλά η βιωσιμότητα των πολυπολιτισμικών κοινωνιών σε μικρές, φιλελεύθερες, ειρηνικές χώρες, οι οποίες σέβονται την ανεξιθρησκία, καθώς επίσης τους πολίτες άλλων κρατών.

Ένα πρόβλημα που σίγουρα θα αντιμετωπίσει σύντομα η Ελλάδα, το αργότερο όταν όλες οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες κλείσουν τα σύνορα τους με συρματοπλέγματα ή με νέα τείχη, όπως κάποτε αυτό του Βερολίνου.

Κάτι τέτοιο θα οδηγήσει χιλιάδες ανθρώπους στα δίχτυα βίαιων ακροδεξιών παρατάξεων, με στόχο την προστασία τους, όπως έχει ήδη συμβεί στην Ελβετία, στην Αυστρία, στη Φιλανδία και αλλού. Έτσι η κοινωνία θα βρεθεί στη μέση, κινδυνεύοντας ταυτόχρονα από δύο πλευρές. Το τι θα επακολουθήσει δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι, ειδικά όσον αφορά τα παιδιά μας. Μία μητέρα όμως δεν επιτρέπεται να κλείνει τα μάτια της μπροστά στην πραγματικότητα, κοροϊδεύοντας τον εαυτό της ότι δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα.

Μπορεί δε η Ελλάδα να είναι τυχερή και να μη δεχτεί τρομοκρατικές επιθέσεις όπως η Γαλλία, αφού δεν βομβαρδίζει καμία χώρα, ούτε περιθωριοποιεί κανέναν, αλλά σίγουρα δεν θα αποφύγει τις αναταραχές στο εσωτερικό της. Οι άνθρωποι που θα εγκλωβιστούν εδώ, χωρίς δουλειά και χωρίς χρήματα, με τόσο βίαιες, απάνθρωπες εμπειρίες από τις πατρίδες τους που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε, θα μας οδηγήσουν στα άκρα.

Κατά τη γνώμη μου, αυτό θα είναι το επόμενο πρόβλημα της Ελλάδας, απείρως μεγαλύτερο από την οικονομική κρίση και από όλα τα άλλα μαρτύρια που βιώνουμε. Δυστυχώς, επειδή κάποιοι εγκληματίες αποφάσισαν να μας μετατρέψουν σε πειραματόζωο στα εργαστήρια τους, όπως επίσης τη Σουηδία, αν και με εντελώς διαφορετικό σκοπό.

ΗΡΑΚΛΗΣ ΡΕΡΑΚΗΣ: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ- Η «ΙΕΡΗ» ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ!

Από τον  ΗΡΑΚΛΗ ΡΕΡΑΚΗ

Το υπουργείο Παιδείας ενεργεί υποτιμητικά, μεροληπτικά και με διακρίσεις απέναντι μόνο στα ορθόδοξα παιδιά, επιβάλλοντάς τους να διδάσκονται έναν πολυθρησκειακό πολτό.

Eδώ και χρόνια, ως γνωστόν, οι μουσουλμανικές, οι εβραϊκές και οι ρωμαιοκαθολικές θρησκευτικές κοινότητες της Ελλάδας έχουν λάβει -και πολύ σωστά και δίκαια- την έγκριση από το υπουργείο Παιδείας να διδάσκονται τα παιδιά τους, ως Έλληνες πολίτες, στα σχολεία τους τη δική τους πίστη.

Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει καμία αντίρρηση να απολαμβάνουν το δικαίωμα αυτό, το οποίο, μάλιστα, συνάδει με την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησής τους και την υποχρέωση της Πολιτείας να προσφέρει σε όλους τους μαθητές θρησκευτική μόρφωση που να είναι σύμφωνη με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των γονέων τους.

Αν όμως οι θρησκευτικές κοινότητες απολαμβάνουν αυτό το δικαίωμα για λόγους ισονομίας, τότε για τους ίδιους λόγους είναι υποχρεωμένο το υπουργείο Παιδείας να προσφέρει την ίδια δυνατότητα στα παιδιά των ορθόδοξων χριστιανών, να διδάσκονται και αυτά τη δική τους πίστη. Η Πολιτεία έχει καθήκον να μη λειτουργεί ιδεοληπτικά σε βάρος των πιστών όλων των θρησκευτικών κοινοτήτων, χωρίς εξαιρέσεις. Ο ορθόδοξος Έλληνας, ως πολίτης του ελληνικού κράτους αλλά και ως μέλος της Εκκλησίας, θα πρέπει να απολαμβάνει ισότιμα τα ίδια συνταγματικά δικαιώματα με όλους τους άλλους και, μάλιστα, υπό την εγγύηση του κράτους, με βάση την αρχή της ισονομίας και της αναλογικότητας (Σύνταγμα, άρθρα 4 και 25).

Το υπουργείο Παιδείας όμως ενεργεί υποτιμητικά, μεροληπτικά και με διακρίσεις απέναντι ΜΟΝΟ στα ορθόδοξα παιδιά, επιβάλλοντάς τους με τα νέα πολυθρησκειακά Θρησκευτικά να διδάσκονται έναν αχταρμά ή πολτό θρησκειών. Πώς είναι δυνατόν, από τη μια μεριά, να επιτρέπει ομολογιακό μάθημα για τις άλλες θρησκευτικές κοινότητες και, από την άλλη, να χαρακτηρίζει συκοφαντικά, υποτιμητικά και ρατσιστικά το ορθόδοξο μάθημα των Θρησκευτικών ως ομολογιακό, κατηχητικό, και να το απορρίπτει ως ακατάλληλο για τη διδασκαλία των ορθόδοξων μαθητών; Ωστόσο αυτό που αγγίζει τα όρια του παραλόγου είναι η προσπάθεια παραπλάνησης, μαύρης προπαγάνδας και εξαπάτησης που επιχειρεί το υπουργείο Παιδείας από κοινού με το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ), προβάλλοντας τον απαράδεκτο και μειωτικό για τη νοημοσύνη μας ισχυρισμό ότι το πολυθρησκειακό πρόγραμμα που προσπαθούν με κάθε τρόπο και μέσο να επιβάλουν στα ορθόδοξα παιδιά είναι ορθόδοξο.

Απέναντι σε αυτή την αυθαίρετη και παράνομη στάση της Πολιτείας η Εκκλησία δεν μπορεί να δεχθεί ή να επιτρέψει τις παραμορφωτικές δράσεις σε βάρος των ορθόδοξων παιδιών. Και αυτό διότι η διδασκαλία του νέου μαθήματος της πολυθρησκείας στα σχολεία είναι σαφές ότι, εκτός των άλλων, μέσω του συγκρητισμού, του σχετικισμού και της θρησκευτικής συγχύσεως, οδηγεί βαθμιαία στην απορθοδοξοποίηση των ορθόδοξων μαθητών, στη σταδιακή μετατροπή της παιδείας τους σε μια ουδετερόθρησκη ή άθρησκη παιδεία και, τελικά, στην ιδεολογική μεταβολή του κράτους σε άθεο και άθρησκο. Η Εκκλησία, εκφράζοντας τη μεγάλη πλειονότητα του ελληνικού λαού, δεν μπορεί να υποχωρεί σε τέτοιες ιδεοληπτικές και παραμορφωτικές δράσεις εκ μέρους της Πολιτείας, και μάλιστα σε θέματα που την αφορούν, όπως είναι το μάθημα των Θρησκευτικών.

Στο ερώτημα αν τα νέα πολυθρησκειακά Θρησκευτικά είναι ορθόδοξα ή όχι απάντησε ο μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος τον περασμένο Σεπτέμβριο, απευθυνόμενος δημόσια στον πρωθυπουργό και στους πολιτικούς αρχηγούς, με τους εξής λίγους αλλά σοφούς και περιεκτικούς λόγους: «Το μάθημα των Θρησκευτικών καταργήθηκε και πρόκειται πλέον για ένα μη θεολογικό μάθημα. Η απόπειρα συσσώρευσης κοινών στοιχείων από διαφορετικές θρησκευτικές παραδόσεις είναι ολοφάνερα επιπόλαια, με αποτέλεσμα τη σύγχυση των μαθητών.

Το εκπαιδευτικό υλικό όχι μόνο δεν βοηθά το παιδί μιας ορθόδοξης οικογένειας στη διαμόρφωση μιας συνεκτικής εικόνας για την Ορθοδοξία, αλλά κλονίζει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Δεν μπορεί να εκριζώνεται η θεολογική επιστήμη από το μάθημα των Θρησκευτικών, προκειμένου το μάθημα να υπηρετήσει σκοπούς πολιτικής καθοδηγήσεως. Το μάθημα των Θρησκευτικών […] προσπαθεί, με σαφή πολιτικά κριτήρια, να κατηχήσει και να στρατεύσει τους μαθητές σε μια εκκοσμικευμένη στάση απέναντι στο θρησκευτικό φαινόμενο. Παράλληλα, συντηρεί μια θεολογικά ρηχή προσέγγιση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκμηδενίζοντας την ιδιαιτερότητα του ορθόδοξου δόγματος και της χριστιανικής παράδοσης, αφού τα καταβιβάζει και τα μελετά στο επίπεδο του απλού κοινωνικού ή φιλοσοφικού κινήματος. Τα καινούργια προγράμματα με έπεισαν ότι δεν πρόκειται για Θρησκευτικά αλλά για επιχείρηση αλλοιώσεως της πίστεώς μας».

Εκτός των λόγων του Αρχιεπισκόπου, ένας από τους όρους που έχει θέσει η Ιεραρχία της Εκκλησίας στον διάλογο που έχει ανοίξει ανάμεσα στην Εκκλησία και το υπουργείο Παιδείας και το ΙΕΠ είναι ο ορθόδοξος προσανατολισμός του μαθήματος των Θρησκευτικών. Για να έχουν όμως ορθόδοξο προσανατολισμό τα Προγράμματα Σπουδών, είναι ανάγκη να είναι σύμφωνα με τις ορθόδοξες χριστιανικές αλήθειες και τα πρότυπα ζωής που εκφράζει η εκκλησιαστική παράδοση. Ο ορθόδοξος τρόπος ζωής αποτελεί το πιο ζωντανό και δυναμικό στοιχείο της ελληνικής πολιτισμικής και κοινωνικής συνείδησης, και είναι ανάγκη να το μαθαίνουν και να το βιώνουν οι νέοι μας. Δεν είναι δυνατόν, επομένως, το υπουργείο Παιδείας να τους στερεί την ορθόδοξη διδασκαλία και να τους την αλλοιώνει μέσα από την απόκρυψη, την αλλοίωση, τη διαστρέβλωση, την παραποίηση των αληθειών της ή την πολτοποίησή της με τις υπόλοιπες θρησκείες.

Ο ορθόδοξος προσανατολισμός του μαθήματος των Θρησκευτικών έχει σαφή και καθαρά χαρακτηριστικά, και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ερμηνεύεται ως ένα μείγμα στοιχείων, αληθειών, αξιών και πνευματικών προτύπων των θρησκειών. Αντίθετα, σημαίνει μια διδασκαλία πνευματική και κοινωνική, που ολοκληρώνει την προσωπικότητα των μαθητών, αναπτύσσοντας τη χριστιανική θρησκευτική συνείδησή τους, σε ένα πλαίσιο που να συνάδει και να αντιστοιχεί πλήρως με τις αγιοπνευματικές αρετές της χριστιανικής ζωής και, συνεπώς, να συνδέει τη ζωή τους με το θεανθρωποκεντρικό και σωτηριολογικό μήνυμα της Ορθοδοξίας. Πάντως, η στάση της Εκκλησίας ως πνευματικού θεσμού, κάτω από τις παρούσες συνθήκες πνευματικής κρίσεως και συγχύσεως που έχουν δημιουργηθεί, μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά δεν μπορεί να είναι υποχωρητική ή συμβιβαστική, διότι πρέπει όλοι να λαμβάνουν υπόψη την ευθύνη που έχει να ορθοτομεί πάντοτε και παντού τον λόγο της αληθείας και της φανερώσεως της μαρτυρίας και της ομολογίας του Ιησού Χριστού.

ΗΡΑΚΛΗΣ ΡΕΡΑΚΗΣ
Καθηγητής Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Η ΠΕΘ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΕΣ ΤΟΥΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Αθήνα, 28 Μαρτίου  2017
Αριθμ. Πρωτ.  43

Επιστολή της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)

Προς
Τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο και άπαντες τους Ιεράρχες της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος

Μακαριώτατε,
Άγιοι Αρχιερείς,
Κάθε δημόσια τοποθέτηση και απαξίωση προσώπων, αλλά κυρίως αγώνων, απαιτεί και δημόσια απάντηση.
Είμαστε υποχρεωμένοι, λοιπόν, μετά και τις τελευταίες εξελίξεις που έλαβαν χώρα κατά τη σύγκλιση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος (9/3/2017), κατόπιν των εισηγήσεων και συζητήσεων, αλλά και των αποφάσεων που ελήφθησαν για το μάθημα των Θρησκευτικών, να δηλώσουμε δημόσια και κατηγορηματικά ότι:

1.  Ο αποκλεισμός της ΠΕΘ από τον διάλογο για το μάθημα των Θρησκευτικών είναι μονομερής, άδικος και επιζήμιος
Διαμαρτυρόμαστε έντονα για τον αποκλεισμό της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων (ΠΕΘ), του επιστημονικού και συνδικαλιστικού οργάνου των Θεολόγων αλλά και των ειδικών επιστημόνων της Παιδαγωγικής και Διδακτικής επιστήμης -οι οποίοι βρίσκονται σε συμφωνία με τις θέσεις της ΠΕΘ- από τον διάλογο που διεξάγει για το μάθημά μας η εξ Αρχιερέων Επιτροπή με το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Πιστεύουμε ότι η απόφαση αυτή ζημιώνει την ίδια την ποιμαίνουσα Εκκλησία, διότι οι θεολογικές και παιδαγωγικές θέσεις της ΠΕΘ είναι και επιστημονικά εμπεριστατωμένες και συνάδουν με τις έως τώρα ληφθείσες συνοδικές θέσεις για το μάθημα των Θρησκευτικών. Ο αποκλεισμός της ΠΕΘ είναι άδικος, διότι δεν προέκυψε από  κάποια αντικειμενικά κριτήρια. Τούτο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι δεν ετέθη  ως όρος η μη συμμετοχή και των δύο Συλλόγων (ΠΕΘ και Καιρού) στον διεξαγόμενο διάλογο, με αποτέλεσμα οι  θιασώτες των νέων Προγραμμάτων (που ανήκουν στον Καιρό) να συμμετέχουν κανονικά στον διάλογο για τα Θρησκευτικά, επηρεάζοντας και διαμορφώνοντας αποτελεσματικά την έκβαση του διαλόγου, ενώ η ΠΕΘ είναι η μόνη που εξαιρέθηκε. Πρέπει να ληφθεί υπ΄ όψιν όλων ότι οι υποστηρικτές των νέων Προγραμμάτων συμμετέχουν διπλά, διότι, αφενός η Εκκλησία συμφώνησε(;) τελικά να αποδεχθεί ως βάση του διαλόγου το νέο Πρόγραμμα που είναι έργο τους, αφετέρου συζητά χωρίς καμιά αντίρρηση ή ένσταση με τους συντάκτες των Προγραμμάτων αυτών και μάλιστα με εκείνους, που,  κατά την αρχιεπισκοπική ρήση, «έβλαψαν την Εκκλησία». Αν η Εκκλησία, όντως, ήθελε διάλογο χωρίς τη συμμετοχή των Συλλόγων έπρεπε η απόφασή της να αφορά και στις δύο πλευρές και να μην ισχύει μονομερώς.

2. Αποκλείονται από τον διάλογο οι ειδικοί γνώστες του θέματος
Ακόμη δεν γνωρίζουμε τι επιδιώκεται τελικά με αυτόν τον διάλογο, όταν αποκλείονται από αυτόν όλοι σχεδόν οι ειδικοί της Διδακτικής και της Παιδαγωγικής. Σε ανάλογη περίπτωση, θα ήταν αδιανόητο να γίνεται ένας διάλογος για θέματα που αφορούν στο δόγμα και να αποκλείονται οι ειδικοί της Δογματικής με κριτήριο ποιοι είναι περισσότερο αρεστοί σε αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις. Αν δεχθούμε κάτι τέτοιο, καταργούνται συνολικά τα διαχρονικά κριτήρια της Εκκλησίας που ίσχυσαν σε όλους τους αγώνες και τους διαλόγους της. Σε αυτούς η Εκκλησία δεν απέκλειε παρά μόνον τους αιρετικούς. Εξάλλου, δεν είναι κατανοητό πώς πρόσωπα που επιλέχθηκαν από τη Σύνοδο το 2016, αίφνης να αποκλείονται αφοριστικά από την ίδια το 2017 διότι είναι μέλη της ΠΕΘ. Επίσης, μέλη που επιλέχθηκαν καταρχάς για τον διάλογο να αποκλείονται την τελευταία στιγμή προφανώς ως μη αρεστά. Γιατί γίνονται όλα αυτά; Γιατί η Εκκλησία κάνει τέτοιες διακρίσεις; Τι θέλει να επιτύχει; Να πετύχει ίσως έναν συμβιβασμό που θα τον εμπόδιζαν όσοι θεωρούν ότι τα Προγράμματα αυτά πρέπει να καταργηθούν γιατί είναι επικίνδυνα; Ποια η σκοπιμότητα της αναζήτησης των «θετικών» των νέων Προγραμμάτων από την Επιτροπή της Εκκλησίας; Πιθανόν και οι αιρέσεις που ταλάνισαν την Εκκλησία επί αιώνες να είχαν κάποια «θετικά». Δεν τα αναζήτησαν, όμως, οι Πατέρες της Εκκλησίας που ανέλαβαν τον αντιαιρετικό αγώνα. Ή μήπως δεν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πλήθος αιρέσεων που θα κάνουν την εμφάνισή τους, εφόσον ο κάθε μαθητής καλείται να κάνει τις δικές του επιλογές από θρησκευτικά στοιχεία που επίτηδες εμφανίζονται μεμονωμένα, εκτός των οργανωμένων θρησκειών στις οποίες ανήκουν. Ακόμη, δεν σας κρύβουμε ότι μας δημιουργούνται ερωτηματικά για τους λόγους που επέβαλαν την αντικατάσταση των Αρχιερέων που είχαν αναλάβει αρχικά τον διάλογο με την Πολιτεία (7/10/2016).

Εμείς, πάντως:
α) Θεωρούμε ότι τέτοιου είδους αποκλεισμοί αποτελούν  ξεκάθαρες διακρίσεις, που αντιβαίνουν σε κάθε κανόνα δικαίου και δημοκρατικών διαδικασιών.
β) Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να διανοηθούμε πώς είναι δυνατόν να στοχοποιούνται και να  απαξιώνονται επιστήμονες και αγώνες στον βωμό κάποιας πολιτικής.

3. Άλλαξε η αρχική απόφαση της Εκκλησίας ως προς τη βάση του διαλόγου
Έκπληκτοι παρατηρούμε ότι άλλαξε η αρχική απόφαση της Εκκλησίας ως προς τη βάση του διαλόγου. Ενώ η συμφωνία Αρχιεπισκόπου και Πρωθυπουργού προέβλεπε να αρχίσει ο διάλογος από μηδενική βάση, ξαφνικά πληροφορούμαστε ότι η νέα απόφαση της Εκκλησίας είναι να συνεχιστεί ο διάλογος, έχοντας ως βάση πλέον τα νέα Προγράμματα!
Δυστυχώς, αυτή η απόφαση δεν είναι καθόλου θετική για την τελική έκβαση του διαλόγου, διότι αποτελεί ένα βήμα προς την αποδοχή της πολυθρησκειακής – συγκρητιστικής δομής του μαθήματος των Θρησκευτικών,  χαρακτηριστικό των νέων Προγραμμάτων.

4. Τα νέα Προγράμματα είναι ακατάλληλα και επικίνδυνα
Οφείλουμε επίσης να τονίσουμε εμφαντικά ότι τα επίδικα νέα Προγράμματα δεν είναι εύκολο να κατανοηθούν από μη ειδικούς ως προς τα παιδαγωγικά, κυρίως, θέματά τους, όπως αυτό της πολυθρησκειακής δομής  ή της μαθησιακής καταλληλότητας σε κάθε ηλικιακό επίπεδο. Πέραν των αμέτρητων παιδαγωγικών και θεολογικών σημείων που καθιστούν τα νέα Προγράμματα ακατάλληλα και επικίνδυνα, αλλά και αντίθετα με τον ορθόδοξο προσανατολισμό του μαθήματος,  υπάρχουν και πάρα πολλές ελλείψεις. Υπάρχουν δηλαδή, θεμελιώδη στοιχεία της ορθόδοξης παράδοσης που δεν συμπεριελήφθησαν στα νέα Προγράμματα. Επειδή ακόμη παρατηρούμε ότι σε όλα τα έγγραφά που αφορούν στα νέα Προγράμματα προβάλλεται ως αναγκαία και ορθόδοξη η ανάμειξη της διδασκαλίας της πίστεώς μας με τις διδασκαλίες των θρησκειών, επαναλαμβάνουμε για πολλοστή φορά ότι αυτό το συνονθύλευμα που επιχειρούν είναι ξένο προς την ορθοδοξία και ότι στοχεύει στην αποδόμηση της ορθόδοξης πίστης και της παράδοσης μας, μέσω του συγκρητισμού και της συγχύσεως. Άλλωστε αυτή ήταν και η θέση που εκφράσατε τον περασμένο Σεπτέμβριο και εσείς  Μακαριώτατε για τα νέα Προγράμματα.

5. Δεν έχει προταθεί στο διάλογο το θέμα της ανισονομίας
Με μεγάλη έκπληξη διαπιστώνουμε ότι στη διαμόρφωση του πλαισίου του διαλόγου Εκκλησίας – Πολιτείας, όπως διαπιστώνουμε από την εισήγηση του Προέδρου της Επιτροπής Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ύδρας κ. Εφραίμ, δεν προβλέπεται να τεθεί και μάλιστα κατά προτεραιότητα σύμφωνα με τη δική μας άποψη, το θέμα της ανισονομίας που υφίσταται εκ μέρους του Υπουργείου σε βάρος των Ορθοδόξων μαθητών στα ελληνικά σχολεία. Ενώ δηλαδή οι Μουσουλμάνοι, οι Εβραίοι και οι Ρωμαιοκαθολικοί απολαμβάνουν το δικαίωμά τους να διδάσκονται τα τέκνα τους  τη δική τους πίστη, οι ορθόδοξοι γονείς είναι οι μόνοι που υφίστανται, εκ μέρους της Πολιτείας, άνιση μεταχείριση και υποτίμηση, εφόσον, με βάση το νέο Πρόγραμμα, δεν διδάσκονται τα τέκνα τους αμιγώς η δική τους ορθόδοξη πίστη, αλλά ένα πολυθρησκειακό – διαθρησκειακό και συγκρητισμικό μάθημα, ως να είναι κατώτερη η ορθόδοξη πίστη τους από την πίστη των άλλων θρησκευόμενων πολιτών της χώρας. Ο Ορθόδοξος Έλληνας πολίτης, ως άνθρωπος και μέλος του κοινωνικού συνόλου αλλά και της Εκκλησίας, θα πρέπει να απολαμβάνει ισότιμα τα ίδια συνταγματικά δικαιώματα με όλους τους άλλους και, μάλιστα, υπό την εγγύηση του κράτους, με βάση την αρχή της ισονομίας και της αναλογικότητας  (Σύνταγμα, άρθρ. 4 και 25).

6. Οφείλουμε να αντιδράσουμε δυναμικά και με κάθε τρόπο
Δηλώνουμε ότι δεν πρόκειται, ποτέ και με κάθε τίμημα, να νομιμοποιήσουμε και να αποδεχθούμε τα αποτελέσματα ενός διαλόγου που γίνεται για μας αλλά χωρίς εμάς. Ακόμη περισσότερο μάλιστα, οφείλουμε να αντιδράσουμε δυναμικά και με κάθε τρόπο  -αν διαπιστώσουμε ότι ο διάλογος Υπουργείου - Εκκλησίας χρησιμοποιείται ως εργαλείο για να υιοθετηθεί και να πάρει και την ευλογία της Εκκλησίας η προώθηση του θρησκευτικού συγκρητισμού και η ατομική/πολλαπλή θρησκεία (θρησκεία του «Σούπερ Μάρκετ») στα σχολεία μας, δηλαδή μια διδασκαλία αντίθετη με την αλήθεια της Εκκλησίας μας. Θεωρούμε χρέος και ευθύνη μας να αγωνιστούμε ενάντια σε κάθε προσπάθεια, από όπου και αν προέρχεται, που έχει ως στόχο την εισαγωγή τέτοιων επικίνδυνων αντιλήψεων στο μάθημα των Θρησκευτικών.

7. Σύνταξη νέων Προγραμμάτων για το μάθημα των Θρησκευτικών
Επίσης, δηλώνουμε για άλλη μια φορά, πάντα συνεπείς στις θέσεις μας, ότι ζητάμε διάλογο εκ του μηδενός και σύνταξη νέων Προγραμμάτων για το μάθημα των Θρησκευτικών.
Αιτούμεθα άμεση συνάντηση
Μακαριώτατε, γνωρίζετε ότι όλοι οι σκεπτόμενοι Έλληνες Ορθόδοξοι χριστιανοί είναι αναστατωμένοι εδώ και έξι χρόνια με αυτά τα Προγράμματα και αναμένουν από την Εκκλησία τις σωστές αποφάσεις που θα λύσουν το πρόβλημα και δεν θα το διαιωνίσουν. Για όλους τους παραπάνω λόγους αιτούμεθα άμεση συνάντηση μαζί Σας για να εκθέσουμε αναλυτικότερα τις απόψεις και τις θέσεις μας για όλα όσα αναφέραμε.
Για το ΔΣ της ΠΕΘ

   Ο Πρόεδρος                                         Ο Γενικός Γραμματέας
Κωνσταντίνος Σπαλιώρας                    Παναγιώτης Τσαγκάρης
Δρ Θεολογίας                                           Mr  Θεολογίας